BO NADAL E PRÓSPERO ANINOVO!!!

O equipo de esedeames.blogspot.com deséxavos unha Feliz Navidad e un próspero ano 2010!!!! E digo equipo porque chegamos ao final do 2009 cun dos obxectivos cumpridos, manter este blog activo desde a distancia, gracias á colaboración desinteresada de Adrián Domínguez, compañeiro noso no Ames, que semana tras semana se encarga de enviar as crónicas. Desde Madrid mándovos a todos unha forte aperta, vémonos moi prontiño na terriña (mañá mesmo!!). Pola nosa parte, descansamos un pouquiño ata o 3 de xaneiro, cando remotamos a liga co primeiro encontro da segunda volta, en Trazo contra o Resmón, agardando empezar o 2010 cunha victoria. Larga vida ao Ames!! Que pasedes todos unhas boas festas!!!

O Ames perde inxustamente pola mínima en Deixebre (1-0)

O Ames desputou este domingo o último encontro da primeira volta coa aspiración de rematar o ano cos tres puntos, pese ás 6 importantes baixas coas que acudía a Deixebre. Tanto os amienses coma o equipo local atopáronse cun terreo de xogo con moitos terróns e buracos, e con zonas impracticables, coma unha das bandas, con xeo e todo. O Ames realizou a mellor primeira parte de toda a temporada, superando incluso o bo inicio da semana pasada ante o Tordoia. O Ames meteu ao Deixebre no seu campo, con moita posesión de balón, perounha vez máis sen demasiadas ocasións claras. A máis importante, un córner sacado por Miki que a piques empuxa á meta Roi desde o segundo pao. O perigo amiense chegaba con balóns á espalda da defensa, aproveitando a velocidade de Juansiño e de Peli, e a través dos longos saques de banda de Gamarra. Tamén Adrián probaría fortuna con dous disparos que saíron por riba do longueiro. Pero a ocasión máis importante para o Ames veu desde os once metros. Moncho lanzaría un claro penalti cometido sobre Roi, pero o seu lanzamento iríase fóra a carón dun dos postes. Pola súa parte, o Deixebre só chegaría ao arco de Juan nun centro-chut que ninguén acertou nin a rematar nin a despexar. Na segunda parte, os locais aparecerían máis pola área amiense, pero tampouco con moito acerto. O Ames tivo novamente a oportunidade máis perigosa, cunha bolea de Adrián desde 30 metros que pasou rozando a escadra da meta do Deixebre. Logo serían os locais os que terían dúas chegadas con perigo. A primeira cun tiro desde dentro da área que sería repelido por Juan nun auténtico paradón; e a segunda tras un roubo na medular que deixaría ao dianteiro local só ante Juan, intervindo Miki para solventar o perigo tras estorbar o disparo. Tanto Miki coma Fran, que por primeira vez esta temporada xogaban xuntos de centrais, estiveron moi acertados. Tanto é así que semellaba que o partido ía finalizar cun empate a cero goles. Pero o Deixebre tivo a fortuna do seu lado. Nunha internada pola banda sen perigo aparente, un xogador do Deixebre remata a porta, con tanta sorte para os locais que o balón bate no lombo de Fran e colase pola meta do Ames superando a Juan. A falta de 4 minutos para o final do encontro, os visitantes xa non foron quen de reaccionar, sumando unha derrota máis, esta, unha das máis inxustas de todo o ano. Péchase así un dos peores anos do Ames en canto a resultados deportivos se refire, agardando mellorar a situación na táboa para o 2010. O vindeiro encontro, o 3 de xaneiro en Trazo contra o Resmón.

O Ames remata a primeira volta penúltimo tras caer en Deixebre

13ª Xornada 20/12/2009
Resmón	2	1	Costoia
Deixebre	1	0	AMES
Tordoia	2	0	Paraguayo Stgo.
Luaña	4	1	Sionlla
Vila de Ordes	4	1	Chaián
Rial	0	1	Trazo
Bertamiráns B	1	1	Ortoño

CLASIFICACIÓN:

Posto	Equipo	Puntos	X	G	E	P	GF	GC
1º	Ortoño	35	13	11	2	0	35	10
2º	Bertamiráns B	33	13	10	3	0	35	7
3º	Vila de Ordes	29	13	9	2	2	34	14
4º	Tordoia	25	13	8	1	4	28	10
5º	Trazo	23	13	6	5	2	22	14
6º	Chaián	21	13	5	6	2	30	16
7º	Paraguayo Stgo.	16	13	5	1	7	23	32
8º	Rial	15	13	4	3	6	20	24
9º	Resmón	13	13	3	4	6	15	20
10º	Luaña	12	13	3	3	7	22	38
11º	Deixebre	12	13	3	3	7	16	32
12º	Costoia	11	13	3	2	8	27	35
13º	AMES	7	13	2	1	10	15	42
14º	Sionlla	3	13	1	0	12	13	41

Os internautas traballan demasiado como para comentar no blog

A última enquisa de esedeames.blogspot.com, sobre o motivo de que este blog teña tan poucos comentarios, deparou os seguintes resultados (xD):

1º Traballamos moito e non temos tempo 4 votos (66%)

2º O míster paga pa' que non haxa críticas 1 voto (16%)

2º En Castiñeiro do Lobo non hai wi-fi 1 voto (16%)

En breve teredes unha nova enquisa como é costume. Bo Nadal a todos!!

Carta aos meus compañeiros, ¡moi deliciosa!

Inauguramos hoxe en esedeames.blogspot.com, na antesala do último encontro da primeira volta, un novo apartado neste blog, centrado no xénero do artigo (ben sexa de opinión ou de carácter máis ensaístico). Será unha sección sen periodicidade fixa, e nalgúns casos virá marcada polos acontecementos e circunstancias que rodeen ao equipo. Noutros, polo grao de morriña de quen escribe por eses fríos martes e venres á calor do vestiario e dos compañeiros. E outras veces polas dúas cousas, coma é o caso. Estes días nas clases do Master estamos dando a columna de opinión con Fredéric Hermel, corresponsal en España do diario L'Equipe e da revista France Football, a que outorga o Balón de Ouro. Ao día seguinte tivemos entremedias unha clase con Itziar Eraña, que foi psicóloga da Federación Española de Tenis nos 90 e que segue moi de preto o aspecto psíquico de moitos deportistas de élite. Foi ela, falándonos sobre a motivación no deporte, a que nos contou a historia que aquí vos relato, guiado polas ansias de escribir artigos que me contaxiou Hermel. O artigo leva un final da miña colleita, levado á realidade do Ames, confiando en que vos sirva para continuar coa ilusión e a motivación o máis intacta posible, a pesares de que os resultados non acompañen. Espero que vos guste...

...A noite antes de que a selección española de fútbol sala desputase a final do Mundial do ano 2000, o adestrador nacional por aquel entón, Javier Lozano, apenas puido pegar ollo. A culpa tíñana os seus xogadores e o ambiente de euforia que rodeaba o hotel de concentración trala xesta que a selección acababa de facer ao clasificarse por segunda vez consecutiva para a final. Alí esperaba novamente Brasil, a selección invencible. O equipo que se adxudicara os tres Mundiais de fútbol sala que se levaban desputados ata ese momento (89, 92 e 96). A máquina perfecta que xa derrotara a España na final do 96 por 6 goles a 4. Pero daquela pasaran catro anos, e a final había que xoga-la. Iso era o que pensaba Javier Lozano. Pero semellaba que os xogadores non opinaban o mesmo, xa que non paraban de realizar chamadas aos seus familiares, explicando o contentos que estaban por chegar outra vez á final e dando detalles da prima que xa conseguiran por repetir o pase. Aquela noite Javier Lozano deitouse coa mosca detrás da orella, pensando en como motivar aos seus xogadores para que afrontasen como posible e realizable o que a todos lles parecía imposible. Brasil era Brasil. De noite, Lozano repasou unha e outra vez as posibles situacións que se podían dar no partido. Á mañá seguinte, levantouse coa mesma preocupación. Durante todo o campionato, á hora do almorzo os xogadores compartían unha mesa e o grupo de adestradores e preparadores facía o propio noutra contigua. Esa mañá, Javier Lozano colleu un ovo e unhas tiras de beicon e pasou de largo a mesa dos técnicos, para plantarse co seu almorzo diante de tódolos seus pupilos. Os xogadores da selección quedaron calados, mirando ao seu adestrador sen saber moi ben que facer. Lozano ensinoulle-lo prato e preguntoulles que vían nel, sinalando primeiro ao ovo fritido. Ninguén se atrevía a respostar, ata que o máis avezado dixo: “un ovo”. O adestrador preguntou novamente: “¿E que hai que facer para conseguir un ovo?” Silencio entre os xogadores. “Moi fácil, unha galiña ten que caga-lo”, exclamou o seleccionador, molesto. “¿E qué vedes aquí?”, dixo sinalando as tiras de beicon. “Beicon”, oíuse na mesa de xogadores. “¿E que hai que facer para conseguir beicon?”, preguntou, obtendo novamente o silencio como resposta. “Sacrificar un porco”, dixo o adestrador con voz firme. “Vós veredes o que queredes ser”. E dito isto, colleu o seu prato e volveu cara a mesa onde estaba o seu equipo de axudantes. Aquel día, a selección española de fútbol sala fixo historia ao proclamarse campiona do Mundo por primeira vez, derrotando por 4 goles a 3 á todopoderosa Brasil. Aquel equipo conseguiu o que a ollos de todos parecía imposible de lograr. Á marxe de que o grupo de xogadores cos que contaba a selección naqueles anos era espectacular, Javier Lozano demostrou a súa capacidade para motivar a un equipo que prácticamente daba por perdida a final. Soubo tocar a fibra dos seus xogadores, facéndoos pensar noutro resultado posible, tocándoos no seu orgullo. Fixo que en vez de saír a poñer ovos coma as galiñas, cada xogador saíse a sacrificarse polo seu equipo. Despois o porco pode saír bo ou malo, mellor ou peor, pero saír… hai que saír ao campo a mata-lo. E xa que estamos en época de matanza, ¿sacrificamos un porco? Eu estou convencido de que o porco deste domingo vai saír bo. Xuntos imos ir para adiante. ¡¡Ánimo rapaces!!

Unha mala segunda parte condea ao Ames ante o Tordoia (1-6)

O Ames enfrontouse este domingo ao Tordoia en Castiñeiro do Lobo nun ambiente frío trala baixada de temperaturas dos últimos días. Lonxe de repetir o inicio tranquilo e sen goles do encontro coa Luaña, o Ames voltou encaixar un gol nos minutos iniciais. Iso si, desta volta o gol encaixado non foi por falta de concentración, senón que o árbitro o concedeu ante o estupor de todos, xa que o atacante do Tordoia estaba en claro fóra de xogo. Tralo gol, o Ames volveu repetir outra das dinámicas da temporada, pois lonxe de virse abaixo realizou unha das mellores primeiras metades do ano. O Ames controlaba o esférico e os visitantes apenas se achegaban á meta de Juan. O perigo local chegaba polas bandas e con boas combinacións desde a medular, e tamén nun par de córners. O dominio do Ames non se concretaba en ocasións, ata que un centro de Miki á altura do primeiro poste foi rematado por Nito, enviando cun escorzo perfecto o balón á escuadra do porteiro visitante. Golazo de Don Nito, que parece que vai recuperando o olfato goleador. Despois da igualada o Ames puido poñerse por diante cunha internada de Nito desde a banda dereita cara ó interior da área. Apurando liña de fondo, fixo o amago de centrar atrás pero rematou con moita intención. O porteiro do Tordoia estivo atento e atallou o esférico. Pero antes do descanso o Tordoia volvería poñerse inxustamente por diante no marcador. Nun córner o balón queda rexeitado no punto do penalti, perfecto para que o fusile ao fondo das mallas un xogador visitante. A boa dinámica do primeiro tempo truncouse na segunda. Pronto anotaría o Tordoia o terceiro, nunha xogada que partía de fóra de xogo, rompendo os esquemas do equipo local. Intentando recortar distancias, o Ames poría defensa de tres e sumaríase ao ataque con máis efectivos, pero sen demasiado éxito de cara ao gol. O Tordoia aproveitou este cambio de esquema para anotar tres goles máis á contra (un deles novamente en fóra de xogo. Como se ve, o árbitro estivo pouco acertado á hora de sinalar esta infracción). Ao final, derrota demasiado abultada tralo exposto no campo por ambos equipos. Ímonos quedar coas cousas positivas, o bo primeiro tempo, o gol de Nito e que non houbo ningunhas tarxeta amarela. A polo Deixebre!!

O Ortoño ascende ao liderato e o Ames baixa á penúltima praza tras caer na casa

12ª Xornada 13/12/2009
Ortoño	1	0	Resmón
Costoia	5	2	Deixebre
AMES Nito	1	6	Tordoia
Paraguayo Stgo.	2	4	Luaña
Sionlla	0	3	Vila de Ordes
Chaián	1	1	Rial
Trazo	1	1	Bertamiráns B

CLASIFICACIÓN:

Posto	Equipo	Puntos	X	G	E	P	GF	GC
1º	Ortoño	34	12	11	1	0	34	9
2º	Bertamiráns B	32	12	10	2	0	34	6
3º	Vila de Ordes	26	12	8	2	2	30	13
4º	Tordoia	22	12	7	1	4	26	10
5º	Chaián	21	12	5	6	1	29	12
6º	Trazo	20	12	5	5	2	21	14
7º	Paraguayo Stgo.	16	12	5	1	6	23	30
8º	Rial	15	12	4	3	5	20	23
9º	Costoia	11	12	3	2	7	26	33
10º	Resmón	10	12	2	4	6	13	19
11º	Deixebre	9	12	2	3	7	15	32
12º	Luaña	9	12	2	3	7	18	37
13º	AMES	7	12	2	1	9	15	41
14º	Sionlla	3	12	1	0	11	12	37